به گزارش روابط‌عمومی دانشگاه شهید باهنر کرمان در جریان برگزاری مراسم تجلیل از سرآمدان آموزشی دانشگاه شهید باهنر کرمان که روز دوشنبه ۲۱ اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۵ برگزار شد، دو تن از استادان پیش‌گام و سرآمد دانشگاه با بیان خاطراتی ارزشمند از نخستین روزهای تأسیس دانشگاه، به بیان دغدغه‌ها و توصیه‌های خود پرداختند.

ابتدا دکتر ابراهیم نوروزیان، استاد شیمی دانشکده علوم، سخنان خود با تجلیل از زنده‌یاد مهندس علیرضا افضلی‌پور و استاد فاخره صبا، بنیان‌گذاران دانشگاه در کرمان آغاز کرد.

وی بیان داشت: در سال ۱۳۵۵، خارج از کشور مشغول تدریس بودم که مهندس افضلی‌پور، به‌اتفاق دکتر محمدعلی میرزایی، رئیس اسبق دانشگاه کرمان به آزمایشگاه من آمدند و دعوت کردند برای تدریس در دانشگاه کرمان به آنها بپیوندم. پرسیدم دانشگاه کرمان چه امکانات آموزشی دارد؟ توضیح دادند در بدو شروع فعالیت هستیم و در حال حاضر مجموعه کوچکی در مدرسه عالی بازرگانی در خیابان زریسف داریم. متأسفانه هنوز هیچ امکاناتی فراهم نشده است.

دکتر نوروزیان افزود: بلافاصله قبول کردم. علی‌رغم اینکه اصالتاً اهل نیشابور و همشهری حکیم عمر خیام و عطار نیشابوری هستم و به جز یک شب اقامت در کرمان در سال ۱۳۴۶، شناخت دقیقی از این شهر نداشتم، اما با توجه به عشق و علاقه‌ای که در من ایجاد شد، فروردین ۱۳۵۷ به‌اتفاق همسرم با دو چمدان راهی کرمان شدیم و در آپارتمان کوچکی در محدوده چهارراه احمدی ساکن شدیم.

استاد پیش‌گام دانشگاه با اشاره به همراهی همسرش در تمام سال‌های سخت گفت: همسرم ۴۷ سال است که به‌اتفاق من در ایران زندگی می‌کند. در دوران انقلاب، جنگ هشت‌ساله، جنگ دوازده‌روزه و جنگ رمضان در کنار من بوده است. او به‌واقع یک ایرانی شده است.

وی خاطره روزهای نخست تأسیس دانشگاه را این‌گونه روایت کرد: در سال ۱۳۵۷ که به مدرسه عالی بازرگانی رفتیم، در ساختمان قدیمی مشهور به "منزل امام‌جمعه"، دو اتاق در طبقه دوم به ما دادند و قرار شد آشپزخانه آن مجموعه را به آزمایشگاه شیمی تبدیل کنیم. با ثبت‌نام ۱۳ دانشجو و همراهی انسان‌های علاقه‌مند، آموزش را شروع کردیم. بهترین دوران و خاطرات من مربوط به آن زمان است و دانشجویانی که در آن زمان در کنار من بودند، امروز هم با من هستند. آنها را در جایگاه‌های علمی ارزشمند می‌بینم و همگی از افتخارات من هستند. به حضور در این دانشگاه و زندگی در کرمان و در کنار شما افتخار می‌کنم.

دکتر نوروزیان در ادامه به بیان نکاتی که در پی سال‌ها تجربه دریافت کرده بود، پرداخت:

 ۱. اولویت آموزش بر تحقیق:

دانشگاه صرفاً محل تحقیق نیست! در وهله اول دانشگاه محل آموزش است. تا آموزش کافی نباشد، امکان تحقیق فراهم نمی‌شود. متأسفانه جوانان در بدو ورود به دانشگاه به دنبال انتشار مقاله هستند در حالی که باید دروس پایه را به خوبی فرابگیرند. ارزش‌گذاری صرفاً بر اساس انتشار مقاله، کار درستی نیست.

 ۲. هشدار درباره عدم تسلط به زبان انگلیسی:

نکته دیگر عدم تسلط دانش‌آموختگان ما به زبان‌های دیگر از جمله انگلیسی است. استفاده از نرم‌افزارهای مترجم و هوش‌های مصنوعی موجب عدم فراگیری زبان انگلیسی شده است. اگر یافته‌های علمی به زبان‌های بین‌المللی منتشر نشوند، مانند رساله‌های فارسی در کتابخانه‌ها حبس می‌شوند.

وی با ذکر مثال تاریخی گفت: نخستین کار در زمینه کروماتوگرافی و جداسازی ترکیبات در سال ۱۹۰۳ در روسیه انجام شد. استاد گیاه‌شناسی که رنگ‌دانه‌های گیاهی را به این روش جدا کرد، مقاله‌ای به زبان روسی منتشر کرد و چون به زبان روسی بود، تا ۴۰ سال این روش در دنیا ناشناخته ماند تا زمانی که مقاله به انگلیسی ترجمه شد. اگر این مقاله همچنان به زبان روسی مانده بود، هنوز در این زمینه به پیشرفت‌های چندانی دست نمی‌یافتیم.

 ۳. آراستگی و الگو بودن استاد:

توصیه من به همکاران این است که سعی کنید همواره آراسته باشید؛ هم به لحاظ اخلاق، هم ظاهر و هم محیط کار. اتاق کار و آزمایشگاه شما باید مرتب و منظم باشد. دانشجو از ما الگو می‌گیرد.

 ۴. راستی و دقت در تدریس:

در گفتار و رفتارمان راست‌گو باشیم. اگر مطلبی را اشراف نداریم، اطلاعات غلط ندهیم؛ فرصتی بگیریم تا اطلاعات کافی و صحیح در اختیار دانشجو قرار دهیم.

 ۵. عدالت و مهربانی با دانشجویان:

عادل باشیم و در کلاس و درس با دانشجویان به عدالت رفتار کنیم، به‌خصوص در برگزاری آزمون‌ها و نمره دادن. اگر دانشجویی مشکل دارد به او کمک کنیم، مهربان باشیم و با احترام رفتار کنیم. من همواره دانشجویان را در کلاس محترمانه خطاب می‌کنم. دانشجو هم الگو می‌گیرد و متقابلاً محترمانه رفتار خواهد کرد.

دکتر احمد غضنفری پور، استاد پیش‌گام دانشکده کشاورزی، نیز با بیان خاطراتی از نخستین روزهای شروع تدریس در دانشگاه، گفت: در گذشته تعداد استادان و همکاران دانشگاه محدود بودند و همه یکدیگر را می‌شناختند. خوشبختانه در کنار رشد کمی، رشد کیفی دانشگاه را شاهدیم و اکنون دانشگاه شهید باهنر کرمان در زمره ۱۵ دانشگاه سطح یک کشور قرار گرفته است.

وی با اشاره به جلسه معاون آموزشی و تحصیلات تکمیلی افزود: چند ماه قبل تأکید شد با توجه به شرایط فعلی و غیرحضوری شدن کلاس‌ها، ترتیبی اتخاذ شود تا ارزیابی دانشجویان در طول ترم و با روش‌های مختلف از جمله واگذاری پروژه، برگزاری امتحان میان‌ترم و موارد دیگر، کلاس‌ها به‌صورت پویا و همراه با یادگیری مستمر باشد و تنها ملاک نمره، آزمون پایان ترم نباشد و این موضع بسیار اهمیت دارد.

دکتر غضنفری پور با بیان خاطره‌ای از استقبال دانشجویان از استاد تربیت‌بدنی در سال‌های قبل، گفت: دلیل علاقه بیشتر به این کلاس‌ها، صمیمیت و نشاط در کلاس‌های ورزشی بود. مدتی قبل یکی از دانشجویانم که احساس افسردگی داشت، پیشنهاد دادم یک واحد تربیت‌بدنی عمومی انتخاب کند، اما او گفت ظاهراً شرایط برعکس شده و اکنون درس تربیت‌بدنی آن‌قدر جدی برگزار می‌شود که دانشجو از حضور در کلاس لذت نمی‌برد.

وی تأکید کرد: در بسیاری از کشورها، حضور در کلاس‌های ورزشی برای انگیزه‌بخشی و ارتقای نشاط روحی در نظر گرفته شده است. دانشجو در کلاس‌های تخصصی به‌اندازه کافی در فضای جدی قرار می‌گیرد، اما کلاس‌های عمومی از جمله ادبیات، زبان انگلیسی و تربیت‌بدنی می‌توانند بسیار شیرین و خاطره‌انگیز برگزار شوند. من هنوز برخی آموزه‌های دروس ادبیاتم را به‌خاطر دارم و گاهی آنها را که مضامین عرفانی داشتند زمزمه می‌کنم. توصیه‌های استاد معارف را در ذهن دارم و خاطرات خوش کلاس‌های ورزش را مرور می‌کنم.

وی همچنین توصیه‌ای خطاب به اساتید دروس تخصصی داشت و اینکه استاد باید در مباحث علم به‌روز باشد و تخصص داشته باشد. کلاسش را با دقت، جدیت و نظم برگزار کند. هر ترم سرفصل‌های دروس را بازنگری و مرور کند و از علم روز عقب نباشد. از پذیرفتن دروس جدید استقبال کند تا فرصت یادگیری بیشتر و انتقال علم روز به دانشجویان فراهم شود.