استاد فاخره صبا (۱۲۹۹-۱۳۸۶)، هنرمند برجسته و همسر فرهیخته زنده‌یاد مهندس علیرضا افضلی‌پور، از بنیان‌گذاران دانشگاه نوین در کرمان است. استاد صبا در خانواده‌ای فرهنگ‌پرور و هنردوست، از تبار ملک‌الشعرا فتحعلی‌خان صبا، چشم به جهان گشود؛ از همان کودکی نوای موسیقی در جانش ریشه دواند.

پس از سال‌ها تلاش و تحصیل در کنسرواتوار دولتی پاریس، با دریافت جایزه نخست اپرا و جایزه دوم اپرا کمیک، به ایران بازگشت تا دانش و هنر خود را در خدمت اعتلای فرهنگ و موسیقی ایران قرار دهد. او از نخستین استادانی بود که کوشید داستان‌های حماسی ایران‌زمین را در قالب اپرای ایرانی بازآفرینی کند و آثاری چون خسرو و شیرین، زال و رودابه و دلاور و سهند را بر صحنه هنر جهان روایت کرد. اما افق نگاه او فراتر از دنیای هنر بود؛ آنجا که با ایمانی راسخ به آینده ایران و نیتی خالص، همراه با همسر سخاوتمندش تصمیم گرفت ثمره سال‌ها تلاش و دارایی خود را وقف پرورش نسل‌های آینده کند.

دل استاد فاخره صبا، همچون چشمه‌ای جوشان از مهر و انسانیت، بی‌دریغ بر دشت جان فرزندان این سرزمین جاری بود؛ مهری زلال و مادرانه که در تار و پود دانشگاهی که با همت او و همسر فرهیخته‌اش پایه‌گذاری شد، ریشه دواند و نسلی از جوانان ایران‌زمین را در آغوش خود پروراند.

دانشگاهی که امروز، با نیم‌قرن خدمات آموزشی و پژوهشی، بر قله‌های علم و فرهنگ ایران می‌درخشد، یادگار جاودان آن زوج نیک‌اندیش است؛ ثمره عشقی که در هم‌نشینی اندیشه و ایمان، به ساختن آینده‌ای روشن برای فرزندان این سرزمین انجامید. این نهال دانایی که در خاک کرمان نشانده شد، با گذر زمان بالید و به دو درخت تنومند دانش، یعنی دانشگاه شهید باهنر کرمان و دانشگاه علوم پزشکی کرمان، تبدیل شد؛ مراکزی که تاکنون هزاران دانش‌آموخته در رشته‌های گوناگون پرورش داده‌اند و در عرصه‌های علم، فرهنگ، مدیریت و خدمت، افتخارآفرین ایران شده‌اند.

از برکت آن اندیشه نیک، امروز بسیاری از مؤسسات آموزش عالی در کرمان و استان‌های هم‌جوار نیز ریشه در همان بذر خیرخواهی دارند و گستره تأثیر آن عشق به دانایی همچنان در حال شکوفایی است.

 استاد فاخره صبا در واپسین سال‌های زندگی، با آرامش و رضایتی عمیق از مسیری که پیموده بود، چنین گفت: «من عاشق این آب و خاکم؛ همه خوشی‌های ظاهری زندگی را در خارج از کشور رها کردم تا در این خاک مقدس، هم‌پای هم‌میهنانم خدمت کنم.» یاد و نام او نه‌تنها در تاریخ موسیقی ایران که در بن‌مایه فرهنگی و علمی دانشگاه شهید باهنر کرمان زنده و جاودان است؛ بانویی که نغمه‌های موسیقی را با نیکوکاری و هنر را با دانش درآمیخت تا چراغ دانایی در جنوب‌شرق ایران فروزان بماند.