به گزارش روابط عمومی دانشگاه، روز دوشنبه 17مهر ماه 96، طبق روال هر هفته برنامه ای از سلسله مباحث معرفت، در تالار وحدت دانشگاه با حضور جمعی از استادان، کارکنان و دانشجویان برگزار شد.

     بعد از تلاوت آیاتی چند از کلام الله مجید، دکتر حسینخانی؛ سرپرست اداره روابط عمومی دانشگاه، ضمن خوش آمد گویی و دعوت ازدانشجویان برای شرکت در جلسات معرفت اعلام داشت که بعد از سخنان حجت الاسلام والمسلمین سعادت فر، زمانی برای پاسخگویی به سوالات حضار اختصاص داده خواهد شد.      حجت الاسلام والمسلمین سعادت فر؛ ابتدا آیه شریفه 67 از سوره زخرف (الْأَخِلَّاءُ یَوْمَئِذٍ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ إِلَّا الْمُتَّقِینَ)را تلاوت و معنی کرد. معنی آیه: (هر یک در دنیا با هم دوست بودند در قیامت دشمن یکدیگرند، غیر از متقین).  وی بیان کرد، دو نوع دوستی داریم، یکی دوستی که ظاهر آن دوستی و باطن آن هم دوستی است و دیگری آن دوستی که در ظاهر دوستی اما در باطن دشمنی است، زیرا روز قیامت ظرف ظهور باطن ها است، این باطن آشکار می شود.

    استاد اخلاق و عرفان در ادامه مثال زد، شخصی در ظاهر با کسی دوست باشد اما به او سم بدهد که بخورد، حالا اگر دوستی در دنیا  به این منجر  شود که فرد کارخلافی انجام دهد، این در ظاهر دوستی و در باطن دشمنی است. پس طبق آیه قرآن بسیاری از دوستی های دنیا دشمنی است.

    حجت الاسلام والمسلمین سعادت فر ادامه داد، قیامت ظرف ظهور باطن است و افراد با صورت باطن خود ظاهر می شوند و اگر باطن شخص انسان نباشد در همان حالت ظاهر می شود. در قیامت بعضی ها می گویند، ای کاش با او دوست نبودم و ای کاش بین من و او فاصله بود. متقی نه به خاطر دوستش خلاف می کند و نه از دوستش می خواهد که کار بدی انجام دهد. حضرت علی (علیه السلام) فرمودند:(مثل دو برادر با هم زندگی کنید و مثل دو تا غریب با یکدیگر معامله کنید).اگر غیر این باشد، در قیامت باطن دوستی ها که دشمنی است، آشکار می شود. استاد اخلاق و عرفان در ادامه بیان کرد، از حضرت عیسی پرسیدند (با چه کسی دوستی کنیم؟) ایشان پاسخ دادند: با کسی دوستی کنید که سه ویژگی داشته باشد اول کسی که دیدن او شما را به یاد خدا بیاندازد؛ دوم کسی که منطق و کلام او بر علم شما بیافزاید؛ سوم عمل او شما را تشویق به آخرت کند.    وی از زبان یکی از شاگردان آیت الله قاضی نقل کرد، ایشان در بعضی جلسات درس اخلاق، هیچ صحبتی رد و بدل نمی کردند و در آغاز جلسه سلام و صلوات و سپس  ده یا پانزده دقیقه سکوت و بعد جلسه را تمام می کردند و می گفتند: از ارواح یکدیگر مدد می گیریم.حال اگر از روح دوستی مدد بگیریم که خوب نباشد آثار منفی دارد.