بانوی آفتاب! زمان، روی رفتن تو از حرکت ایستاده است و لحظه ها، نای شمردن ندارند. ساعت، نبودن تو را زنگ میزند. طعم تلخ فراق تو، بر در و دیوار شهر بوسه میزند. دریا، سر بر سنگ میزند و هر روز، هزار بار میآید و بر ساحل تکرار میشود تا مگر از اندوه خویش بکاهد. آسمان، خود را به زمین رسانده تا در تدفین تو حضور داشته باشد و کهکشانها، جز حقارت خویش، در برابر تو چیزی نمی بینند. شب، چشمان خودش را بسته است و نگاه ماه و ستاره را می پوشاند که نکند از این اندوه بزرگ، سیاه تر شوند. بانوی آفتاب! جهان در فراق تو به تنگ آمده است و دنیا، ناباورانه از این هجوم مکدر در خشم است... کبودی تن تو، جهان را سیاه کرده است و چشمها را بارانی. پس از رفتن تو، توفان در گرفت و تا قیام قیامت، اینگونه در فراقت جریان دارد. چشمهامان چون سیلی خروشان به سوی مرگ میروند تا تو را بر حوض کوثر ببینند و از باران نگاه تو سیراب شوند. داغ تو، آتش بر دلمان انداخته است و هر روز، این آتش، شعله ور تر خواهد شد تا روزی که از ما خاکستری بماند تا در باد رها شود و زمان، آن را به سوی تو بیاورد. آری! از رفتن و نبودن تو هزار سال نوری هم که بگذرد، هنوز تقویم قلبمان، روز واقعه ای دردناک را ورق میزند و در سال نمای دراز عمرش یادداشت میکند: این داغ تا قیامت بر دلمان خواهد ماند، بانو...!